من برای سالها بعد مینویسم........

آدمک آخر دنیاست بخند

آدمک مرگ همین جاست بخند

چقدر سخته گل آرزو ها تو

یار آن بود که صبر کند بر جفای یار
ترک رضای خویش کند در رضای یار

گر بر وجود عاشق صادق نهند تیغ
بیند خطای خویش و نبیند خطای یار

یار از برای نفس گرفتن طریق نیست
ما نفس خویشتن بکشیم از برای یار

یاران شنیده‌ام که بیابان گرفته‌اند
بی‌طاقت از ملامت خلق و جفای یار

من ره نمی‌برم مگر آن جا که کوی دوست
من سر نمی‌نهم مگر آن جا که پای یار

گفتی هوای باغ در ایام گل خوشست
ما را به در نمی‌رود از سر هوای یار

بستان بی مشاهده دیدن مجاهدست
ور صد درخت گل بنشانی به جای یار

ای باد اگر به گلشن روحانیان روی
یار قدیم را برسانی دعای یار

ما را از درد عشق تو با کس حدیث نیست
هم پیش یار گفته شود ماجرای یار

هر کس میان جمعی و سعدی و گوشه‌ای
بیگانه باشد از همه خلق آشنای یار

مينويسم به ياد آن روز باراني

به ياد تو

به ياد آن روزهاي پر شور و نشاط

به ياد روزهايي که امواج عشق چشمانت را شفاف کرده بود

مينويسم به ياد آن روز پاييز

مينويسم به ياد دل آسمان

به ياد آن روز که دل او هم مثل دل من گرفته بود

به ياد آن روز که هر دو براي رفتنت گريستيم

مينويسم به ياد آن روز که آسمان کينه و نفرت را از روي سنگ فرش خيابان پاک ميکرد

ومن آرام آرام با ياد خاطرات تو آب شدم

اما من تو را به دست خواهم آورد

و مينويسم از آن روزي که تو دگر بار از آن من ميشوي

آن روز از روزهاي بهار است

گفتي مي خوام بهت بگم همين روزا مسافرم
«بايد برم» براي تو فقط يه حرف ساده بود
کاشکي مي ديدي قلب من به زير پات افتاده بود
شايد گناه تو نبود، شايد که تقصير منه
شايد که اين عاقبتِ اين جوري عاشق شدنه
***
سفر هميشه قصه رفتن و دلتنگيه
به من نگو جدايي هم قسمتي از زندگيه
هميشه يک نفر ميره آدم و تنها مي ذاره
ميره يه دنيا خاطره پشت سرش جا مي ذاره
هميشه يک دل غريب يه گوشه تنها مي مونه
يکي مسافر و يکي اين وره دنيا مي مونه
***
دلم نمياد که بگم به خاطر دلم بمون
اما بدون با رفتنت از تن خستم ميره جون
بمون براي کوچه‌اي که بي تو لبريزه غمه
ابري تر از آسمونش ابراي چشماي منه
***
بمون واسه خونهاي که محتاج عطر تن توست
بمون واسه پنجره اي که عاشق ديدن توست!

گفتی از عشق بنویس ....مینویسم از عشق....

میخواهم از تو بنویسم تویی که..................

از عشق و صداقت از خودت از وجودت از دیوانگی هات.....

گفتی از عشق بنویس باز نوشتم........

گفتی از غم ننویس حرفی ندارم........

مینویسم از تو از صبر زیادت ..... از عشق بی همتایت

مینویسم از مهربونی هات ..... از پاکی و صداقتت

اما در یه چیز هم مشترک ؟.... زمانه نه به من نه بخ تو رحم نکرد....

برای تو مینویسم....

باز در آیینه به خود خیره میشوم به همان چهره ای خیره شدم که زمانی

خیلی زیبا بود با آن چشمان زیبا.....

اما اینک هزاران غصه در همین چشمانی که زمانی از نظر تو زیبا ترین

چشم دنیا بود یک غم بزرگ نشسته .... نمیدانم چه زمانی این غم از چشمانم

نگاهم  دلم  بیرون خواهد رفت؟؟؟؟؟

شاید زمان مرگ من

اما من همیشه آرزو داشتم به آرزوهایم برسم بعد بمیرم....

عروسک جونم....... تو هم غصه داری

مثل من کنج خونه.......هوای بی کسی داری.

عروسک جونم .....تو هم تنها شدی اسیر غصه ها شدی.

در این سراب زندگی..... اسیر لحظه ها شدی.